CHE, GOMINA
(1988)
Satanás lo engendró pa´ bailarínY un pintún infernal le acomodó,Como nació engominao,Los de su barrio de zincLo bautizaron Gomina, no más. Del pañal, ya trajeao salió y tangueóVertical y varón como un ciprés,Mandó el amague y, después,Como eligiendo mujerSacó a la vida a bailar. Copó Gomina el trocénAl canyenguear de sus sinfónicos pies,Piantó de un corte a ParísY allá bailó con lo mejor del jet-set.Conocieron Puente AlsinaReinas, misses y Brigitte Bardot,"¡Gomina solo, no más!"Que le gritó Baryshnikov. Gomina mandaba las luces del pelo,Y al suelo sus tacos bordabanLas letras de los tangos.Y, una noche, GominaSu tango escribió:Tanto abrazar le sembróLa mayor cicatriz: el amor. Y del Japón a BroadwayCada mujer era la que no lo amó,Ninguna pudo hechizarA su desdén de melancólico rey.Ni la Mina Maravilla Ni las gueishas ni la Dunaway.. .Gomina, muerto de amorSe las tomó pa´ su arrabal. Fueron al funeral del bailarínPlisetskaia, Mireya y Cid Charisse,Encabezando el dolor,De mil muchachas de ayerQue habían todas bailado con él. Y en un gran contraluz suprarrealVertical y varón como un ciprés,Gomina viejo no más,Mascó el sudario y salióDe punta en blanco a bailar.Sobre su tumba junó,Como eligiendo mujerY con la muerte bailó... Dedicado a “Virulazo” (Jorge Martín Orcaizaguirre) , popular bailarín argentino de tangos,
también llamado “Gomina” por su manera de peinarse.
Letra :
Horacio Ferrer (Arturo Horacio
Ferrer)
Música : Raúl
Garello (Raúl Miguel Garello)
Grabado
por la orquesta de Raúl Garello con la voz de Gustavo Nocetti.